Euromaatjes.nl

In mijn pauze schieten mijn ogen van de ene SALE aanbieding naar de andere aanbieding. Met in het achterhoofd de uitspraak van een collega die wel eens goedlachs roept “vele koopjes zijn samen geen koopjes!”. Hoewel ze zelf alle redenen heeft voor het aanschaffen van haar eigen koopjes, valt mijn oog ondertussen op de aankondiging van de opheffingsaankoop van de Sport2000. Die gaat blijkbaar weg dus binnengaan levert mogelijk een geldbesparing op.

De schoenen zijn sterk afgeprijsd en mijn hart begint wat sneller te kloppen. Meestal wat ik zoek is niet in de juiste kleur of maat te vinden maar misschien is het vandaag mijn Lucky day! Koopjesjachten kosten tijd en daar heb ik veel te weinig van dus ben ik een kritische koopjesjager geworden. Om een lang verhaal kort te maken sta ik even later in een kleine tien minuten buiten met de buit. Twee paar kwalitatief goede schoenen voor zoon. Veilige kleuren, goede maat en hij heeft ze wel eens eerder gehad. Nou ja, van het ene paar weet ik het zeker. Blij ga ik terug naar mijn werk. Mijn collega kijkt me prijzend aan en zegt, “wat fijn dat je nog alles zomaar mee kunt nemen”. “Ja, dat is fijn”, reageer ik en voel meteen een opborrelende twijfel. Mijn laatste aankoop van een mooie winterjas uit ‘mijn eigen’ winkel werd eerst met wantrouwen bekeken maar uiteindelijk in vol en tevreden gebruik genomen. Mijn verontrustende gedachten stop ik snel weg. Ik zal het met veel enthousiasme brengen is mijn voornemen, dat helpt vast stel ik mezelf gerust.

Voor de zekerheid laat ik dochter de schoenen keuren en manlief moet ook zijn mening geven. Unaniem zijn ze het eens. Mooie schoenen voor een mooie prijs! Met volle moed presenteer ik de schoenen de volgende dag aan mijn zoon. Na mijn aankondiging dat ik hele mooie schoenen heb gekocht en ze nog niet uit de tas of uit de doos zijn gehaald zakt de moed me al letterlijk en figuurlijk in de schoenen. Ik zie zijn gezicht en zie het gebeuren… “Mam, wie zegt dat ik die schoenen die je zonder dat ik ze eerst gezien heb en heb gepast, wel zo leuk vind?”. De woorden ‘zonder eerst gezien’ en ‘heb gepast’ worden met stevige nadruk gezegd. Ik baal stiekem van binnen. Met alle egards en mijn vrolijkste gezicht trek ik de schoenen uit de dozen. “Kijk, wat mooi!”. Zoon bekijkt de schoenen kritisch. Na een grondige inspectie volgt een “Mmmm, die ene gaan nog wel..” (ik slaak een kleine zucht van verlichting) “maar die andere.. “. “Die streepjes.. en ze hebben geen holletje onder de zool”. “Voor gymmen zijn ze ongeschikt want ik zou er mee kunnen vallen als ik op rekken moet klimmen”, zegt zoon vastberaden. Geen moeder wil dat zijn kind door eigen toedoen in een rolstoel beland en al helemaal niet als een koopjesschoen daar de oorzaak van is. “Maar hoe vaak moet je dan klimmen, vast niet zo vaak”, probeer ik nog. “Nou, best wel vaak en deze schoenen zijn dus niet goed voor gym”, is zijn conclusie.

Ik schakel snel over naar het andere paar. “Deze vind je toch wel oké?”. “Pas ze eens aan, ze zijn voor het voorjaar!”. Zoon past en geeft meteen een blijk van afkeuring. “Er zit een gekke bobbel in die schoen!”. “Wat nou gekke bobbel”, zeg ik. Ik stop mijn voet er in en voel niets. “Misschien moet je er nog wat in groeien”, opper ik. “Schoenen die niet lekker zitten hoef ik niet hoor mam”. Ik voel mijn gekrengde koopjestrots. Met een zakelijke stem zeg ik; “dat zien we dan nog wel van het voorjaar, proberen we het nog een keer, dan zitten ze vast beter”. “Het zijn hele mooie schoenen” en tot overmaat van ramp zeg ik ook nog dat er kinderen zijn die op blote voeten door het leven gaan. Op het moment dat ik het zeg heb ik al spijt. “Ik kan ze ook niet terugbrengen”. “En ik heb wel even 50 euro betaald voor die paar schoenen samen”.

“Dat is dan zonde van je 50 euro mam..”.

Dit is de kop van een artikel uit de trouw van vandaag over het onlangs verschenen boek, Exit supermama. Ik lees het met interesse omdat ook ik de felbegeerde balans wel wil vinden tussen werk, gezin en mijn eigen persoon. In het artikel valt mij meteen die ene zin op, “handig die kant en klare pannenkoeken” uit het goedgenoegmoederboek. Meteen komen nostalgische herinneringen naar boven. Mijn zus was namelijk, toen de kinderen nog klein waren, een zogenaamde suikertante en omdat het gemak haar diende serveerde ze meestal pannenkoeken tijdens een logeerpartijtje. “Mam”, vertelden dan mijn kinderen bij thuiskomst. “Tante Monique’s pannenkoeken zijn écht niet om te eten! “, die smaken namelijk naar ouwe cake!”. Het bleek te gaan om de kant- en klare Kapitein Koek pannenkoeken. Dat deed mijn oermoedergevoel goed. Ik bakte ze tenminste zoals het “hoorde” en ze smaakten zoals echte pannenkoeken zouden moeten smaken.

Maar mijn zus haar kant en klare kanten kan ik tegenwoordig wel wat meer waarderen. Want zoon wilde onlangs weer mijn lekkere Oudhollandse poffertjes. Ik pakte de Tefalpan met van die kuiltjes waarvan – zo bleek later- de aanbaklaag alleen nog wilde aanbakken. Van de mix maakte ik natuurlijk liefdevol het Oudhollandse beslag. Na de eerste bakronde moest ik helaas de eerste 12 stuks in de kliko deponeren. “Mam, wanneer zijn ze nou klaháááár, heb zo’n trek gekregen!”, klonk het na een tijdje op een ongeduldige toon. Inmiddels lichtelijk geïrriteerd ging het ook de tweede ronde al niet veel beter.

Deze pan was ten dode opgeschreven en dus haastte ik mij naar de Blokker voor een andere. Na een vluchtige blik op allerlei modern vernuft om elektrische poffers en wafels te kunnen maken ging ik toch voor de oude maar vertrouwde keuze. Meteen snelde ik verder voor een nieuw pak Koopmans omdat het beslag natuurlijk was gehalveerd. Eenmaal thuis ging ik met lichte tegenzin toch maar weer aan de slag. Het wilde niet, het lukte niet, het mocht niet. Kennelijk was deze pan niet bedoeld om te bakken en zeker geen poffertjes!

Mijn kind keek mij ondertussen vol afgrijzen aan ( ik zag er allesbehalve uit als een “zenmoeder”) en had onbedoeld een presentatie gegeven van; “waarom moeilijk doen wanneer het makkelijk kan”. De keuken had de aanblik van een klein slagveld. Na tien minuten koelen van een brandplek ging ik totally frustated naar de Ab en kocht ik doelbewust de grootste voordeelzak met 75 kant en klare poffertjes. Zonder een blik te werpen naar de prijs gooide ik ze quasi achterloos in mijn kar en pakte onderweg naar de kassa nog even snel de AH quiche uit de Bonus.

Mijn wraak was zoet……….

Samenvatting van een telefoongesprek:

-          Bij de bushalte fiets laten staan gedurende de nacht.

-          Fiets stond niet vast aan paal.

-          Fiets gestolen………..

Ik kon slechts grommen.

Ik zei dat ik teleurgesteld was, teleurgesteld in het niet netjes omgaan met een fiets en dat ik waarschijnlijk dan het geld mag voorschieten voor een andere. Dat we géén fiets van de gammel willen gaan kopen omdat pa dan ieder weekend banden mag plakken en met draadjes en schroefjes op A-team-achtige manier mag proberen er weer een rijklaar exemplaar van te maken. Nee, dit wordt tot de laatste cent betaald ( overwoog in een flits om rente in rekening te brengen, zou een mooie les zijn geweest ) al loopt ons kind op de laatste draad spijkerbroek, op slippers in de winterkou!

 Mijn grom wordt grimmiger

“Nou, teleurgesteld is ook nogal wat…, het is ten slotte maar een fiets hoor” krijg ik als commentaar. Tuurlijk is dat uiteindelijk zo. Een fiets gaat in het grote geheel natuurlijk nergens over. Het is alleen lastig van A naar B te komen dus stond mijn fiets al gereserveerd voor de volgende avond en niet voor een ontspannend ritje voor mezelf.  

Ik grom weer.

Met een big smile stond mijn kind dezelfde avond nog voor het keukenraam, “ben toch nog gaan kijken!” “heb ‘m gevonden!”. De fiets bleek diep in de bosjes te zijn gegooid ( misschien omdat het slot niet te kraken was, wie zal het zeggen) en is geprobeerd in elkaar te trappen, het licht te mollen en de bagagedrager en standaard te slopen. Gelukkig was dit een 450 euro kostende kwaliteitsfiets ( dat is dan weer je geluk) en zit er “alleen” een lichte slag in voor- en achterwiel, het licht stuk en de bagagedrager is gelukkig al hersteld.

Alle goedbedoelde, soms dwingende adviezen in het verleden van onze kant ten spijt zijn het vaak de echte lessen van het leven die er toe doen, denk ik met een knipoog. Ik ben ten slotte ook door de schade en de schande wat wijzer geworden. Hoor mijn pa nog luidkeels brullen als de dag van gisteren, “ Heel Noordwijk heeft ONZE sleutels en rijdt op ONZE fietsen!!!.

Mijn gegrom gaat over in een zucht van opluchting……

Speciaal voor deze tweede vakantieweek heb ik vrijgenomen en ging deze week maar één dag naar het werk. Gewapend sta ik met de van de winter gewonnen agenda van de postcodeloterij, die ik alleen heb bewaard omdat deze bomvol staat met kortingsbonnen, om cultuur te snuiven dan wel voor vermaak te gaan naar pretpark of dierentuin. Daarnaast heb ik zes bonnen verzameld van de Etos dat bij diverse activiteiten een tweede kaartje gratis geeft. Ik leg mijn zoon (11) die als enige deze week nog vakantie heeft een aantal suggesties voor. Naturalis, Sealife, Madame Tussauds, Museon, Nemo, fietsen, strand en nog een aantal dingen. Ik opperde nog iets van naar het Achterhuis gaan omdat de film Anne Frank deze week heel veel indruk bij hem had achtergelaten. Leek mij dat wel interessant om in het echt te bekijken. Dat was écht de laatste plek op deze wereld waar hij naar toe wilde gaan. Hoe haalde ik het in mijn hoofd!

Hij wilde gewoon nergens heen en zegt, “Ik wil eigenlijk gewoon lekker luieren want ik heb nog maar een paar dagen vakantie en als ik ergens heen ga ben ik niet vrij……”. Dus is er geluierd, hebben we heel oude James bond films gekeken en ons zelf op een ijsje met spikkels getrakteerd. Ik heb in de tussentijd heel veel aan de website kunnen werken en ben ik tot in de kleine nachtelijke uurtjes bezig geweest met schrijven en troubleshooting op de pc. Tja, als je dan toch kunt uitslapen!

Het moet vast de stilte voor de storm zijn want als ik een blik werp op onze Family survival planner ( heus, die bestaat echt en werkt ook nog!) zie ik dat deze aardig vol begint te stromen met de dagelijkse en niet zo dagelijkse “verplichtingen”.

Dat was uiteindelijk dus een fantástisch plan om naar het – Land van luieren- te gaan! Toegangsprijs: €3.50 (ijs)

Ik krijg dagelijks veel aanbiedingen in mijn mailbox om heel voordelig op vakantie te gaan en als ik dan doorklik en goed de veel te kleine lettertjes lees, dan is het helaas niet altijd een echte aanbieding of lastminute meer. De periode die je wel kunt, valt er dan bijvoorbeeld net buiten of je hebt de verplichte schoonmaakkosten van wel 75 euro en over de hoge boekingskosten nog maar te zwijgen…..

Toch is het ditmaal gelukt! Als we onze borg netjes krijgen teruggestort dan zijn we uiteindelijk voor 105,00 euro, 5 dagen op vakantie geweest in Mierlo op het park Wolfsven van Roompot vakanties. Prachtig park en omgeving, aardig personeel en heel wat te doen zodat van verveling geen sprake hoeft te zijn. Toch is gewoon niets doen en luieren ook erg lekker!

Tegen beter weten in, weten we nu inmiddels uit ( te veel) ervaring, dat je beter niet moet gaan eten in een restaurant van een park en verder hebben we buiten de Franse campings nooit een lekker patatje gegeten uit bijvoorbeeld een campingsnackbar. Het roept alleen telkens weer de hilarische herinnering op van onze Parijse plofkip. Op het oog mals van buiten en zwart verkoold van binnen! We lachen nog steeds als boeren met kiespijn dat we niet hebben geklaagd en ook nog hadden betaald!

Dus dat we in het a- la – carte restaurant ( om ons voordeel te vieren ) gingen eten op de eerste avond was dan ook wederom een lichte teleurstelling. De prijs stond helaas niet in verhouding tot wat je op het bordje kreeg, jammer want voor de rest was het een geweldig park. Het kon onze pret gelukkig niet drukken! We hebben elkaar weer eens plechtig beloofd zelf te koken of op zoek te gaan naar een leuk restaurantje.

Zoon had op dertig april zijn zinnen gezet op de vrijmarkt en gingen we dus naar Helmond. Heel leuk om eens ergens anders dan je eigen woonplaats te zijn om Koninginnedag te vieren. Mooie stad en erg grote vrijmarkt!  Zoon (11) kreeg het al een beetje benauwd omdat hij zijn vurig gewilde pantsertank nog niet was tegengekomen. Wekenlang hebben we hem ervan weten te overtuigen dat die tank gewoon nog in de winkel ligt als hij hem niet op de markt kan vinden, dat wachten meestal écht loont.

Feilloos wist hij te constateren of het de “echte” was of een look-a-like exemplaar. Op het moment dat hij er bijna moedeloos van werd zag ik hem door de knieën gaan. “Mevrouw, wat kost die tank?” Waarop de dame antwoordde, ” twee euro”. Wenkbrauwen gingen met een verbazende flits omhoog en een luide enthousiaste reactie volgde, “Da’s een koopie, die neem ik! “. Vlot rekende hij af en nog niet uit het gehoorveld van de mevrouw wist zoon te vertellen dat die tank écht wel 20 euro kost in de winkel!  Met hernieuwde energie kreeg hij zijn vertrouwen terug, want de aanhouder wint tenslotte. Binnen een uur had hij nog een paar van die echte koopies gescoord tot het moment kwam dat hij zei, “Mam, ik heb genoeg en ben zo ongelóóóóóóóóóóflijk blij!

Twee dagen geleden kocht ik een nieuw exemplaar van Geronimo Stilton en wel Fantasia nummer drie. Het tweede deel met de chocolade geur hebben we namelijk al in huis. Daar word je zeker nieuwsgierig van mocht je deze boeken nog niet kennen!

Mijn zoon van 10 kwam namelijk een tijdje geleden met het verzoek een boek te kopen van Geronimo. Op een bepaald moment kwam ik het boek dan ook tegen in de plaatselijke boekenwinkel.

Er blijkt maar liefst een hele serie van te bestaan! Nooit geweten, nooit eerder tegen gekomen. Ik hou van boeken, zeker als het mooie zijn wil ik daar best wat euro’s aan besteden. Natuurlijk is de bibliotheek een voordelig alternatief, alleen als het om “die moet je hebben” boeken gaat dan is een eigen niet door anderen beduimeld exemplaar het mooiste wat er is. Het stevig ingebonden boek met harde kaft heeft mooi papier, lekker dik en heeft de titel;  Speurtocht naar het geluk ( dus die met de chocoladegeur) en zag er op het eerste gezicht erg mooi uit. De prijs deed me toch nog twijfelen, 25 euro… Ik legde het terug om het een paar dagen later alsnog te kopen. Mijn zoon helemaal in de gloria, helemaal verliefd op het prachtige boek. De weken er na hebben we samen het boek gelezen voor het slapen gaan. Zo bijzonder, zo mooi vormgegeven en toen het uit was smachtte zoon en ik al weer naar het volgende deel.

Het meest ontroerende was dan ook de uitspraak van mijn zoon die toen we de laatste pagina’s hadden gelezen zei, “Ik hoop dat als ik dood ben, dat ik de aarde een stukje mooier heb gemaakt…… Om stil van te worden en dat was ik dan ook.

Waar jij ook het geluk kan vinden? Lees het zelf eens samen met je kind, echt een absolute aanrader! Zo kocht ik het derde deel een aantal dagen geleden om alvast te kopen als het portfolio mee naar huis zou gaan van school. Dat is een soort verslag waarin een kind zelf goed kan laten zien hoe het gaat op school. Geen cijfertjesrapport dus. Zonder erover verder na te denken liet ik het inpakken in het mooie rupsjenooitgenoeg papier. Had ik dat eigenlijk wel moeten doen? Als een soort van beloning? Ik had er nog niet eerder bij nagedacht behalve dat ik mijn kinderen nooit in klinkende munt betaal bij rapporten. Is een boek dan zoveel anders dan dat?  Mijn dochter had even daarvoor nog een mooie riem gekregen toen ze met een prachtig schoolverslag thuis kwam. Wat doe ik als een keer de resultaten echt niet om naar huis te schrijven zijn, gewoon omdat er niet is gewerkt of zo. Geen inzet is geweest. Er met de pet naar is gegooid…..

Mmmm, het geeft toch wel te denken. Sjaak vind het wel oké, ziet er geen probleem in.  Ik heb het uiteindelijk in een sausje gegoten  “ter aanmoediging voor de volgende periode”.

Vroeger vond ik het namelijk wel heerlijk om met mijn rapport ( en daar stonden echt niet alleen achten op, vette onvoldoendes evenmin) langs jan en alleman te gaan want dat leverde toch wel een aardig zakcentje op. Is het beter om geen cadeautje te geven bij een prestatie of bepaalde inzet? Hoe zit het dan met bijvoorbeeld het behalen van een zwemdiploma, het volbrengen van de avondvierdaagse? Mijn dochter was destijds hevig in mij teleurgesteld want ik had GEEN zak snoep gekocht en ik had GEEN bloemen bij de finish…… Ik dacht dat de medaille wel de beloning zou zijn in mijn onwetendheid.

Zou een ander soort beloning beter op zijn plaats zijn? Zoals kiezen wat je graag vandaag wil eten om maar een weg in te slaan of is een aai over de bol voldoende? Hoe doen andere ouders dat eigenlijk? Ik ken een verhaal van mijn 15 jarige zoon dat een klasgenoot ( die er erg slecht voor stond) voor iedere punt boven een 6 een euro zou ontvangen, de jongen had aardig wat cash binnengesleept. Ik weet niet of dat systeem nog werkt bij die jongen….Pa zal vast verheugd zijn geweest.

Ik was dus zelf als kind gewend iets te krijgen voor mijn rapport, zag het als een handige zakkenvuller maar kan me echt niet herinneren dat ik het hele jaar aan het ploeteren was voor de centjes. Die motivatie kwam toch echt vanuit mezelf!

Maar vanavond lezen we samen weer uit Geronimo, Fantasia III !