Twee dagen geleden kocht ik een nieuw exemplaar van Geronimo Stilton en wel Fantasia nummer drie. Het tweede deel met de chocolade geur hebben we namelijk al in huis. Daar word je zeker nieuwsgierig van mocht je deze boeken nog niet kennen!
Mijn zoon van 10 kwam namelijk een tijdje geleden met het verzoek een boek te kopen van Geronimo. Op een bepaald moment kwam ik het boek dan ook tegen in de plaatselijke boekenwinkel.
Er blijkt maar liefst een hele serie van te bestaan! Nooit geweten, nooit eerder tegen gekomen. Ik hou van boeken, zeker als het mooie zijn wil ik daar best wat euro’s aan besteden. Natuurlijk is de bibliotheek een voordelig alternatief, alleen als het om “die moet je hebben” boeken gaat dan is een eigen niet door anderen beduimeld exemplaar het mooiste wat er is. Het stevig ingebonden boek met harde kaft heeft mooi papier, lekker dik en heeft de titel; Speurtocht naar het geluk ( dus die met de chocoladegeur) en zag er op het eerste gezicht erg mooi uit. De prijs deed me toch nog twijfelen, 25 euro… Ik legde het terug om het een paar dagen later alsnog te kopen. Mijn zoon helemaal in de gloria, helemaal verliefd op het prachtige boek. De weken er na hebben we samen het boek gelezen voor het slapen gaan. Zo bijzonder, zo mooi vormgegeven en toen het uit was smachtte zoon en ik al weer naar het volgende deel.
Het meest ontroerende was dan ook de uitspraak van mijn zoon die toen we de laatste pagina’s hadden gelezen zei, “Ik hoop dat als ik dood ben, dat ik de aarde een stukje mooier heb gemaakt…… Om stil van te worden en dat was ik dan ook.
Waar jij ook het geluk kan vinden? Lees het zelf eens samen met je kind, echt een absolute aanrader! Zo kocht ik het derde deel een aantal dagen geleden om alvast te kopen als het portfolio mee naar huis zou gaan van school. Dat is een soort verslag waarin een kind zelf goed kan laten zien hoe het gaat op school. Geen cijfertjesrapport dus. Zonder erover verder na te denken liet ik het inpakken in het mooie rupsjenooitgenoeg papier. Had ik dat eigenlijk wel moeten doen? Als een soort van beloning? Ik had er nog niet eerder bij nagedacht behalve dat ik mijn kinderen nooit in klinkende munt betaal bij rapporten. Is een boek dan zoveel anders dan dat? Mijn dochter had even daarvoor nog een mooie riem gekregen toen ze met een prachtig schoolverslag thuis kwam. Wat doe ik als een keer de resultaten echt niet om naar huis te schrijven zijn, gewoon omdat er niet is gewerkt of zo. Geen inzet is geweest. Er met de pet naar is gegooid…..
Mmmm, het geeft toch wel te denken. Sjaak vind het wel oké, ziet er geen probleem in. Ik heb het uiteindelijk in een sausje gegoten “ter aanmoediging voor de volgende periode”.
Vroeger vond ik het namelijk wel heerlijk om met mijn rapport ( en daar stonden echt niet alleen achten op, vette onvoldoendes evenmin) langs jan en alleman te gaan want dat leverde toch wel een aardig zakcentje op. Is het beter om geen cadeautje te geven bij een prestatie of bepaalde inzet? Hoe zit het dan met bijvoorbeeld het behalen van een zwemdiploma, het volbrengen van de avondvierdaagse? Mijn dochter was destijds hevig in mij teleurgesteld want ik had GEEN zak snoep gekocht en ik had GEEN bloemen bij de finish…… Ik dacht dat de medaille wel de beloning zou zijn in mijn onwetendheid.
Zou een ander soort beloning beter op zijn plaats zijn? Zoals kiezen wat je graag vandaag wil eten om maar een weg in te slaan of is een aai over de bol voldoende? Hoe doen andere ouders dat eigenlijk? Ik ken een verhaal van mijn 15 jarige zoon dat een klasgenoot ( die er erg slecht voor stond) voor iedere punt boven een 6 een euro zou ontvangen, de jongen had aardig wat cash binnengesleept. Ik weet niet of dat systeem nog werkt bij die jongen….Pa zal vast verheugd zijn geweest.
Ik was dus zelf als kind gewend iets te krijgen voor mijn rapport, zag het als een handige zakkenvuller maar kan me echt niet herinneren dat ik het hele jaar aan het ploeteren was voor de centjes. Die motivatie kwam toch echt vanuit mezelf!
Maar vanavond lezen we samen weer uit Geronimo, Fantasia III !
Hoi Natalie,
Zeer herkenbaar. De kunst is om allebei te kunnen. Tijdens stresstijden kies ik ook voor kant en klaar, maar ik voel me toch veel beter over de echte poffertjes omdat ze lekkerder zijn en omdat het goedkoper, minder toevoeingen in zitten en minder mileubelasten etc. is. Voor de kinderhonger maakt het niet uit of ze uit een pak komen of zelfgemaakt zijn. Kinderen waarderen ook alleen de smaak en de inspanning als ze er tijd voor en zin in hebben. Op woensdag maak ik altijd iets speciaals van de lunch, afhankelijk van de tijd laat ik het de kinderen ook nog zelf klaarmaken….. en opruimen natuurlijk
))))
groetjes,
Dorothé
Nice site!