Dit is de kop van een artikel uit de trouw van vandaag over het onlangs verschenen boek, Exit supermama. Ik lees het met interesse omdat ook ik de felbegeerde balans wel wil vinden tussen werk, gezin en mijn eigen persoon. In het artikel valt mij meteen die ene zin op, “handig die kant en klare pannenkoeken” uit het goedgenoegmoederboek. Meteen komen nostalgische herinneringen naar boven. Mijn zus was namelijk, toen de kinderen nog klein waren, een zogenaamde suikertante en omdat het gemak haar diende serveerde ze meestal pannenkoeken tijdens een logeerpartijtje. “Mam”, vertelden dan mijn kinderen bij thuiskomst. “Tante Monique’s pannenkoeken zijn écht niet om te eten! “, die smaken namelijk naar ouwe cake!”. Het bleek te gaan om de kant- en klare Kapitein Koek pannenkoeken. Dat deed mijn oermoedergevoel goed. Ik bakte ze tenminste zoals het “hoorde” en ze smaakten zoals echte pannenkoeken zouden moeten smaken.
Maar mijn zus haar kant en klare kanten kan ik tegenwoordig wel wat meer waarderen. Want zoon wilde onlangs weer mijn lekkere Oudhollandse poffertjes. Ik pakte de Tefalpan met van die kuiltjes waarvan – zo bleek later- de aanbaklaag alleen nog wilde aanbakken. Van de mix maakte ik natuurlijk liefdevol het Oudhollandse beslag. Na de eerste bakronde moest ik helaas de eerste 12 stuks in de kliko deponeren. “Mam, wanneer zijn ze nou klaháááár, heb zo’n trek gekregen!”, klonk het na een tijdje op een ongeduldige toon. Inmiddels lichtelijk geïrriteerd ging het ook de tweede ronde al niet veel beter.
Deze pan was ten dode opgeschreven en dus haastte ik mij naar de Blokker voor een andere. Na een vluchtige blik op allerlei modern vernuft om elektrische poffers en wafels te kunnen maken ging ik toch voor de oude maar vertrouwde keuze. Meteen snelde ik verder voor een nieuw pak Koopmans omdat het beslag natuurlijk was gehalveerd. Eenmaal thuis ging ik met lichte tegenzin toch maar weer aan de slag. Het wilde niet, het lukte niet, het mocht niet. Kennelijk was deze pan niet bedoeld om te bakken en zeker geen poffertjes!
Mijn kind keek mij ondertussen vol afgrijzen aan ( ik zag er allesbehalve uit als een “zenmoeder”) en had onbedoeld een presentatie gegeven van; “waarom moeilijk doen wanneer het makkelijk kan”. De keuken had de aanblik van een klein slagveld. Na tien minuten koelen van een brandplek ging ik totally frustated naar de Ab en kocht ik doelbewust de grootste voordeelzak met 75 kant en klare poffertjes. Zonder een blik te werpen naar de prijs gooide ik ze quasi achterloos in mijn kar en pakte onderweg naar de kassa nog even snel de AH quiche uit de Bonus.
Mijn wraak was zoet……….